| |
 |
kunst
dagelijks
|
23 Juni 2011 | 22:23:14
|
Kunst
Wat we willen
Momenten
Van helderheid
Of beter nog: van grote
Klaarheid
Schaars zijn die momenten
En ook nog goed verborgen
Zoeken heeft dus
Nauwelijks zin, maar
Vinden wel
De kunst is zo te leven
Dat het je overkomt
Die klaarheid, af en toe
@martin bril
|
|
|
|
|
de gebarsten kruik...
dagelijks
|
31 Januari 2011 | 19:54:14
|
ik blijf hem zo mooi vinden dat ik hem hier even plaats
in ieders leven zijn altijd meer mogelijkheden dan die waar je je van bewust bent.
Probeer die mogelijkheden te zoeken – wie weet is er onverwachte bloei.
DE GEBARSTEN KRUIK
In een warm land hier ver vandaan, leefde een waterdrager die elke dag met twee aarden kruiken aan een bamboestok over zijn schouders water ging halen voor zijn meester. Het waren geen nieuwe kruiken meer – al zo lang hij zich kon herinneren gebruikte hij dezelfde kruiken.
Eén kruik was vanwege de ouderdom – en een heel klein ongelukje – gebarsten. Helemaal onderin zat een vrijwel onzichtbare kleine barst.
En ja, dat had gevolgen: onderweg sijpelde er druppelsgewijs wat water uit de kruik, zodat hij bij aankomst niet helemaal vol meer was. In plaats van twee kruiken water, kreeg de meester elke keer maar ruim anderhalve kruik water.
De gebarsten kruik begon zich steeds meer te schamen voor zijn gebrek en op een dag zei hij tegen de waterdrager: "Neem mij niet kwalijk, ik doe mijn uiterste best, maar ik kan nooit al het water binnen in me vasthouden. Ik schaam mij diep dat ik niet net zo goed alle water kan meenemen, als de kruik aan de andere kant."
De kruik wilde zich wel onzichtbaar maken omdat hij zich zo schaamde voor zijn tekortkoming. Hij voelde zich maar een halve kruik en wilde er eigenlijk liever mee ophouden. Hij kon aan niets anders meer denken.
En als hij nou maar iets wist te verzinnen waardoor hij óók alle water kon behouden…
Maar nee, hij kón het niet anders doen, want die barst wás er nou eenmaal – ook al zag niemand het.
De waterdrager begon te lachen en zei: "Ben je nou helemaal mal? Heb je me horen klagen? Het geeft immers niks dat er geen twee volle kruiken water in het huis aankomen! Ik heb aan anderhalve kruik water per dag genoeg. Tob er maar niet langer over. Het is goed zo."
Een poosje ging het goed, en de waterdrager hoorde de oude kruik niet meer.
Er gingen nog altijd vele druppels water verloren, maar erger dan het was werd het niet. De waterdrager was het hele voorval eigenlijk al weer vergeten.
De kruik niet. Hij had er nog altijd evenveel moeite mee. Hij voelde zich minderwaardig aan de goede kruik aan de andere kant en begon opnieuw te klagen: "Ik kan het maar niet van mij afzetten, waterdrager. Ik kan het gewoon niet. Doe mij maar weg en neem een kruik zonder gebreken."
De waterdrager nam de kruik eens goed op, en zei tegen hem: "Heb jij onderweg wel eens goed om je heen gekeken? Of kijk jij alleen maar naar jezelf en naar binnen? Doe je ogen eens open, kruik en zie eens hoe de wereld om je heen er uit ziet!
Kijk eens wat een prachtige bloemen hier bloeien langs het pad waar je altijd langs komt als we water halen… Geniet eens van de kleuren, en vraag je dan eens af waar die bloemen vandaan zouden kunnen komen…
De kruik deed wat de waterdrager had gezegd, en tot zijn grote verbazing, zag hij langs de kant waar híj altijd aan het juk hing, prachtig bloeiende bloemen. Waarom had hij die nog niet eerder gezien? Hij werd er blij van...
Voorzichtig keek hij naar de andere kant van het pad en nee, daar zag hij geen enkele bloem; er was enkel droog zand te zien, waarin stenen en schelpen waren. Maar een bloem of een grassprietje? Nergens te bekennen.
De kruik werd er vrolijk van.
"Dankjewel, waterdrager, het is fijn naar deze bloemen te kijken terwijl we er langs lopen… dat verzoent mij een beetje met mijn lot."
"Ja, maar denk nou eens verder na”, antwoordde de waterdrager. “Heb jij je wel eens afgevraagd waar die bloemen vandaan komen?"
Daar had de kruik nog geen gedachte aan gewijd. En een tijdlang was het stil…
Hoe kan dat toch, dat hier bloemen bloeien en aan de andere kant niet…? Hij kon er geen antwoord op vinden.
"Ik zal je helpen”, zei de waterdrager. “Die bloemen heb ik een tijd geleden hier gezaaid. En weet je waarom dat juist hier kon?
Dankzij die barst van jou, kan ik die bloemen elke dag al lopend water geven. De andere kruik kan dat niet……! Daarom heb ik alleen aan jouw kant bloemen gezaaid en niet aan de andere kant…
De wereld is mooier geworden, kruik, en dat alleen omdat jij een barst hebt waardoor druppels water op de bloemen vallen…"
De kruik wist niet wat hij hoorde… Hij was met stomheid geslagen…
Hij kón iets – juist door zijn onvolkomenheid, door zijn tekortkoming – wat de goede kruik die helemaal gaaf was, níet kon…
De kruik kon het bijna niet bevatten, maar hij werd er zó blij en warm van….
Hij deed niets anders dan om zich heen kijken, en taalde niet meer naar schaamte over zijn gebrek…
Integendeel, hij kweet zich met grote zorg van wat hij als zijn werk beschouwde: op tijd en zorgvuldig alle bloemen hun druppels water geven…
En hij genoot van zijn leven! ....
|
|
|
|
vreugde en traan
dagelijks
|
12 November 2010 | 22:35:06
|
Vreugde en traan
Vreugde omdat ik je kende
De traan van verdriet
Vreugde van verering
De traan van spijt
Wederzijds gaat vanzelf over in blijvende gebeurtenis
Foute handeling maakt je machteloos
Spannend, veelvoudig, opkomst in de juiste zin
De glimlach op je gezicht
De traan die je voelt
Blijkbaar gaat dit samen
De twee zijdes van ons gezicht
En ze mogen er allebei zijn ....
|
|
|
|
waarom
dagelijks
|
18 Maart 2010 | 12:41:34
|
Waarom… lach ik
terwijl ik het liefst
zou willen huilen
Waarom…denkt iedereen
dat ik alles kan
terwijl ik zo onzeker ben
Waarom…help ik anderen
door altijd klaar te staan
en loop me zelf voorbij
Waarom…hou ik mezelf op de been
terwijl ik het liefst
alles er bij neer wil gooien
Waarom…houd ik afstand
van mensen die me liefhebben
terwijl ik zo graag
een paar armen
om me heen zou willen hebben
Waarom…ben ik bang
om te breken, om te huilen,
om open te zijn
misschien gewoon bang
om mezelf te zijn
Maar toch…..
ga ik op zoek en
bij elke moeizame traan,
kom ik een beetje dichter
bij mezelf te staan .
Waarom…, Waarom…
|
|
|
|
update
dagelijks
|
05 Februari 2010 | 09:23:58
|
dat is lang geleden.
maar het gaat ook niet zo lekker met me
de kou heeft me behoorlijk genekt, de gladheid behoorlijk geisoleerd en belemmerd,
en een 1000 strippenkaart voor het ziekenhuis hihi  mijn lichaam heeft er duidelijk even geen zin in om mee te werken en ik word het zo beu  en ben zo moe  met de diertjes gaat het goed ,wel mis ik ons ouwegie nick enorm  voor de rest probeer ik me positief op te stellen ookal is dat niet altijd even makkelijk en ben ik dus behoorlijk down en opstandig en boos  maar ook dat komt wel weer goed hoor !!!! het houd me scherp en op de been, beter zo dan passief blijven en zombietje spelen denk ik hihi  de prednison maakt dat ik erg hyper word dus mijn huissie word steeds netter haha  11 mrt mag ik weer naar het zh voor een ingreep en tot die tijd ? ik zie wel wat er allemaal op mijn paadje komt  gewoon genieten van ventje, onze hondjes en de andere dieren en de bedrijvigheid van de vogeltjes in de tuin, en andere dingen zoals bezoekjes , sms jes, telefoontjes of krabbels wat me enorm goed doet dankjewel hiervoor  weet wel dat ik veel aan mijn dinnetjes denk en mis ze behoorlijk af en toe ,maar ook dat zal na de ingreep wel weer helemaal goed komen denk ik zo ! moet mijn dagen nu gewoon een beetje structureel indelen om zo veel mogelijk rust in te bouwen
xxx
speaking eyes
Ik ben bang
Bang voor wat gaat komen
Bang voor wat is geweest
Bang in mijn dromen
Bang voor mijn geest
Toch moet ik sterk zijn
En sterk blijven
Moet ik vechten tegen de pijn
En mijn angsten verdrijven |
|
|
|
jij
dagelijks
|
15 Augustus 2009 | 20:50:56
|
Jij
Leert me zoveel dingen
Respect is wat je geeft
Je trouw en geborgenheid
En vertellen wat er in je leeft
jij
gaf me weer moed
Leerde mij weer leven
Hief mijn hoofd op
Toen ik het wilde begeven
Jij
Eerlijk en oprecht
helpt als ik weer eens vecht
Geeft me kracht
Een rustig gevoel
begrijpt wat ik bedoel
Jij
gaf mij je lach
leerde mij het delen
nadat ik de moed had opgegeven
ging mijn hart weer helen
jij
geeft mij je liefde je hart je alles
leert mij dat wonder….
nadat ik het niet meer zag
maakt mijn dagen bijzonder
Jij
Ook jij mag mij alles vertellen
Even praten even bellen een arm om je heen
Even samen niet alleen
Je zorgen en verdriet bij mij neerleggen
Dat is liefde.. alles zeggen ….
LOVE YOU ......
@ sassie
|
|
|
|
vriendschap
dagelijks
|
05 Augustus 2008 | 11:51:59
|
deze vond ik op het net
en is zo waar dat ik hem graag wil delen...
xxx
vrienden zijn heel belangrijk in iemands leven
een goede vriend waar je mee kunt huilen en lachen
die je steunt in je verdriet en met je meelacht
die zomaar even een arm om je heenslaat
een vriend die even niets van zich laat horen
je weet dat het hem goed gaat
en plots daar is een teken van leven
vriendschap, zo warm en liefdevol
een vriendschap door dik en dun
je steun en toeverlaat
dat wederzijds respect
een vriendschap is voor altijd
speelster
|
|
|
|
zomaar
dagelijks
|
27 Oktober 2006 | 16:55:09
|
|
het leven (zelf geschreven)
het leven werd me eens gegeven
als baby en als kind
die het leven al anders begint
veel ziek en altijd koud
en zich afvroeg of iemand van haar houdt
veel gepest op school en ellende in huis
altijd onzeker en een grijze muis
zo kon het niet langer
het gevoel werd steeds wranger
moest het huis verlaten
gewoon omdat ik niet wou en kon praten
mijn god wat voelde ik me verlaten
kon ook tegen niemand praten
de wereld was gemeen
voelde me doelloos en alleen
ik werd een puber met veel verzet
maar er werd goed op me gelet
allemaal regels waar ik me aan moest houden
was er eigenlijk wel iemand die ik kon vertrouwen ?
van puber werd ik jonge vrouw
beloofde mijn vriendjes "trouw"
maar ook zij waren niet wat ik dacht
en hadden mij al gauw in hun gruwelijke macht
een paar jaar later ging ik trouwen
en kreeg een zoon om van te houden
een zoon ! wat was ik blij !
eindelijk iets van mij !
mijn leven kabbelde voort
en ik deed zoals het hoort
althans ik dacht dat het zo hoorde
aanwezig zijn en zorgen dat ik niemand stoorde
toen moest ik naar het ziekenhuis negen weken lang
ik voelde me opgesloten en bang
en ben eens ernstig na gaan denken
waarom bedien ik iedereen op zijn wenken ?
ik heb toch ook een eigen leven
een leven voor mezelf
en hoe lang duurt dit leven
misschien nog maar even ?
6 lange jaren ben ik gaan vechten
vechten voor mijn eigen rechten
ik wil genieten en leven
mijn leven ! wat me eens is gegeven !
en nu eindelijk na een groot lang gevecht
denk ik , ben ik er bijna echt !
het leven is begonnen
ook al heb ik nog niet alles overwonnen
om mijn ziekte mijn onzekerheid te verwerken
moet ik nog heel wat aansterken
maar dat gaat me lukken , ik voel me sterk
en ben hier echt voor aan het werk !
en ik sta nu niet meer alleen
mijn liefste houd me op de been
hij leert me praten en vergeten
leert me alles wat ik wil en moet weten
dingen over het leven
dingen waar ik naar kan streven
dingen die ik goed doe
en dingen die ik wil maar ik weet niet hoe...
mijn leven is nu begonnen
het was eerst verdrongen
maar nu dankzij mijn lieve vriend, goede vrienden en onze honden
kan ik het leven aan en heb het geluk gevonden !!
sas
![]() |
|
|
|
tja...
vage ziekte sle
|
16 Juli 2010 | 11:52:06
|
ik vond dit plaatje op de lupus site (sle)
en verdorie het is de waarheid ...
waarom begrijpen en geloven sommige mensen me toch niet ??
ik word er soms zo verdrietig van en wanhopig
gelukkig zijn er mensen die me wel begrijpen en dat doet me goed !
dankjewel hiervoor  love u
|
|
|
|
mens
vage ziekte sle
|
03 Juni 2010 | 12:23:32
|
Mens zijn
Een ziekte met een naam, maar zonder gezicht
Van buiten niet te zien, wat het van binnen heeft aangericht
De vermoeidheid, de wanhoop, het verdriet en de pijn
Worden niet begrepen in een wereld waar alles te zien moet zijn
Ik lach, doe vrolijk en niet altijd oprecht
Het sloopt me van binnen, het is een lang en eenzaam gevecht
Ik ben nog wel wie ik was, maar kan niet meer wat ik ooit kon
Maar ook voor mij schijnt nog steeds de warme levenszon
Ik heb mijn vent en lieve vrienden, zij kennen mijn enige wens:
Zij luisteren en beschouwen mij niet als zieke maar als mens.
|
|
|
|
|
